بود ، تعيين اين به چند وجه مىشود : اول - آن كه قصد وجوب در آن نمايد . دوم : آن كه قصد نمايد كه اين تكبيرة الاحرام است . سوم : آن كه اين تكبيرى است كه به آن داخل در نماز مىشوم . تعيين آن به هر يك از سه وجه كه بوده باشد خوب است . مخفى نماند كه دعاى توجه كه عبارت از * ( « وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ » ) * تا آخر بوده باشد بعد از تكبير هفتم است ، خواه آن را تكبيرة الاحرام قرار دهد يا نه ، پس هر گاه قصد تكبيرة الاحرام در اول نماز نمايد باز اين دعا را بعد از تكبير هفتم بخواند ، لكن أولى اين است كه تكبيرات مستحبه را مقدم داشته تكبير هفتم را تكبيرة الاحرام قرار دهد ، در اين صورت دعاى توجه چنانچه بعد از تكبير هفتم است بعد از تكبيرة الاحرام بلا فصل خواهد بود . و اما آنچه مستفاد مىشود از كلام شيخين سعيدين شهيدين در لمعه و شرح « 1 » آن از اين كه لازم است كه اتيان به دعاى توجه بعد از تكبيرة الاحرام بوده باشد در هر جا كه واقع شود ، پس هر گاه تكبير اول را تكبيرة الاحرام قرار دهد لازم است اتيان به دعاى توجه در آن وقت نمايد ، پس آن خلاف مقتضاى حديث صحيح و كلمات اكثر أصحاب است . مخفى نماند ادعيه ثلاثه مذكوره چنين نيست كه شرط استحباب تكبيرات مذكوره باشد ، بلكه با عدم ادعيه نيز استحباب تكبيرات ثابت است ، به اين نحو كه مجموع تكبيرات را متوالى بگويد ، بلكه اقتصار به پنج تكبير بلكه به سه تكبير نيز وارد است ، پس اين أقسام متفاوت المراتب است ، أفضل از همه اتيان تكبيرات است با ادعيه مذكوره به نحو مذكور ، پستتر از اين اتيان به همهء تكبيرات است و لاءا با عدم ادعيه ، بعد از اين اختصار به پنج تكبير است ، كه از

--> « 1 » شرح لمعه ج 1 / 281 .